Hulp op het goede moment….

Wanneer neem je als hulporganisatie een besluit om over te gaan tot actie en het NIET bij woorden te laten? Onderstaand relaas is  voor Stichting Proplan de reden om haar missie serieus te nemen, ‘Help die geen helper hebben….’ en aan de gang te gaan.Een groot project maar we kunnen niet anders, temeer daar we enigen zijn die wereldwijd naar de weduwen van Srebrenica omzien. Lees het gehouden interview en het plan van aanpak om een huis van hulp, hoop en liefde voor deze vrouwen mogelijk te maken.

 

Door Willem Pronk
JULLIE ZIJN DE ENIGEN DIE NAAR MIJ OMZIEN…..

We ontmoeten haar in haar in haar eenvoudige huisje wat we een maand terug wat hebben opgeknapt zodat tijdens de strenge winters de kou iets minder makkelijk in het armetierig huisje kan komen. Ook zijn wat meubeltjes gebracht en een nieuw keukenblad met dito kraan. Ze heet Medija Alemic, is één van de duizenden weduwen van Srebrenica en woont in een klein dorpje Slapovicina, 20 km van het stadje Srebrenica. In de wintertijd is het vrijwel onbereikbaar en daarom leeft ze erg geïsoleerd. De pijn van het leven heeft haar gezicht getekend, toch zijn haar ogen niet dof hoewel ze twee zonen en een man heeft verloren in die verschrikkelijke ramp. Ondanks haar 82 jaar en alle rampspoed is ze toch nog redelijk vitaal wat ongetwijfeld zal komen omdat ze elke dag moet zorgen om te overleven.

Ze vertelt haar verhaal hoe ze voor de oorlog leefde met haar gezin en het goed hadden totdat….. “Ja, ze hoopten samen oud te mogen worden maar het heeft niet zo mogen zijn. Onder mandaat van de V.N. zou Dutchbat zorgen dat de enclave Srebrenica een veilige plek zou moeten zijn maar niets werd minder waar. Ruim 8500 mannen zijn vermoord, een genocide”. Soms rustig, soms fel vertelt ze haar verhaal. “Dat de politiek zowel in Bosnië als internationaal de mond vol heeft over deze ramp en vaak grote woorden uitspreekt, met name tijdens de jaarlijkse herdenking op 11 juli maar voor de vrouwen die niet naar het buitenland zijn vertrokken is er niets veranderd wat hen maar enigszins heeft geholpen, echt, jullie zijn de enigen die naar mij en mijn lotgenoten omzien”……(noot W.P.: Er zijn er vele honderden weduwen in die omgeving maar we zijn financieel in staat om naar 40 van deze weduwen om te zien)

Ze vervolgt: “zou Deniza (medewerkster) niet meer hier komen dan smeek ik God dat Hij mij laat sterven of ik zal er zelf een eind aan maken net als er zoveel voor mij al hebben gedaan die het niet meer zagen zitten. Eindelijk is er nu iemand die oog en hart heeft voor ons, die je opzoeken, bereid zijn om te willen luisteren, je helpen met heel basale dingen als een kraan maken of de dakgoot reinigen, enz. Verder, echt waar, heb ik niemand”.

“Wat zo fijn is dat jullie naast de bezoekjes aan ons jullie ook lotgenoten bijeenkomsten organiseren en daar ben ik enorm blij mee. Ja, natuurlijk denk ik nog elke dag aan wat er is gebeurd, soms schreeuw ik het uit, WAAROM lieve God….. ? Ze hebben mijn man gevonden, van mijn beide zoons nog niets. Ook is het leven hier niet makkelijk, in de winter zie je hier niemand, als ik wat nodig heb moet ik zien dat ik in Srebrenica kom en ik moet heel zuinig leven want per maand een pensioentje van 120 euro is teveel om dood te gaan maar te weinig om van te leven maar het ergste is toch de eenzaamheid. Arm zijn went nog, maar dagen niemand zien en spreken……”.

“Mijn dag van sterven komt elke dag dichterbij. Als ik op een dag straks ziek op bed leg, hoop je toch de volgende ochtend te halen. Maar als ik echt ziek ben, wat dan? Als jullie dan niet toevallig voor de deur staan dan zou ik het echt niet weten, geld voor goede medicijnen en medische hulp is er niet. Maar ik ben niet de enige.…..Dat geldt voor elke oudere in Bosnië die arm is. Als ik straks niet meer in staat ben voor mijzelf te zorgen dan…. Dan zal God het mij toch niet kwalijk nemen als ik er een eind aan maak, WAT MOET IK ANDERS?

Van die vraag, die wanhoopskreet kom ik niet los.
Elk mens is in staat om de situatie van een mens in nood ten goede te keren, dat was voor mij ruim 20 jaar de reden om de business los te laten en via Stichting Proplan hen te helpen die geen helper hebben. Als dit ergens nodig is dan is het nu wel voor deze weduwen, het voelt als verraad om niets te doen.

Ware godsdienst schrijft de apostel Jacobus in zijn brief is omzien naar de weduwen en wezen in hun druk. Daarom, we kunnen er lang of breed over praten maar wat gebeurd is in 1995 valt niet meer terug te draaien; nee, we gaan het niet over de politiek hebben die hopeloos heeft gefaald. Voor alle weduwen geldt het gemis van hun geliefden, er heeft een amputatie plaatsgevonden, hun man, zonen, broers en tal van overige mannelijk familie zijn niet meer. Goedmaken kunnen we niet, goed gaan doen kunnen wel en willen aan de gang gaan om voor hen een ZORGCENTRUM mogelijk te gaan maken.

Omroep Max kwam in beweging toen men zag dat de zorg in Nederland te wensen overliet en onder leiding van Jan Slagter werd het onmogelijke mogelijk. Een voormalig klooster te Rotterdam werd aangekocht en werd verbouwd voor kant van Nederland die dringend zorg nodig hebben, een project wat zeker 2.5 miljoen kost.

In Bosnië kost dat een vijfde. Het moet een zorgcentrum worden waar iedereen welkom is, waar elke oudere, ongeacht etniciteit die niet meer zonder zorg kan daar onbezorgd kan verblijven en waardig kan sterven. Is dat een droom die te mooi is om waar te zijn of…. Geldt hier wat ooit Mandela zei: ‘ Het lijkt onmogelijk totdat…..het is gedaan’!

WORDT DIT HET MOOISTE PROJECT SINDS HET BESTAAN VAN STICHTING PROPLAN, EEN HEUS ZORGCENTRUM VOOR OUDEREN?
Samen met onze partner IMS Emmaus die namens Stichting Proplan het bezoekwerk aan de 40 weduwen uitvoeren hebben we de koppen bij elkaar gestoken en een plan opgesteld waar een zorgcentrum maar ook een dokterspost deel van uit maken. Onze partner runt al een centrum voor kansarme kinderen in de gemeente Srebrenica en heeft een vrijwel direct naast gelegen stuk grond op het oog van 6000 m2 waar dit zorgcentrum op gebouwd kan gaan worden.

Niets staat het meer in de weg behalve….. geld. Voor de doksterpost is al een ruimhartige donateur gevonden, voor de bouw van het zorgcentrum zal vijf ton nodig zijn en dus klop ik vrijmoedig bij u aan. Samen met u denk ik dat we in staat zijn om ervoor te zorgen dat we aan kwetsbare ouderen in en om Srebrenica goede zorg mogelijk wordt, dat het WEL kan, dat het anders kan dan zichzelf de dood in te jagen en hulp, hoop en liefde aan te reiken.

Op 11 juli 2020 is het 25 jaar terug dat Srebrenica viel. Op d.v. 12 juli 2020 hoop ik de sleutel te kunnen overhandigen aan Medija Alemic en daarmee de officiële opening te doen en de droom . Ik hoop en bid dat zij en ik het mag meemaken.

Helpt u mee? Dan kunt u uw bijdrage overmaken op IN44INGB000 4350 357 van Stichting Proplan te Gouda o.v.v. Zorgcentrum Bosnië.

Namens Medija Alemic en al die andere ouderen alvast hartelijk dank. Hebt u een vraag, een idee, aarzel niet en mail naar info@stichtingproplan.nl.

 


- - "Hulp op het goede moment...."